W dzisiejszym wpisie przybliżę, w wielkim skrócie, podstawowe informacje dotyczące tego podmiotu.

Czym jest fundacja rodzinna?

Fundacja rodzinna to specjalna forma prawna stworzona do ochrony i zarządzania majątkiem rodzinnym oraz umożliwiająca jego sukcesję przez kolejne pokolenia. Fundacja jest odrębnym podmiotem prawnym, który posiada własny zarząd oraz organy decyzyjne. Podobnie jak „zwykłe” fundacje, tak również i fundację rodzinną zakłada fundator.

Zakładanie fundacji rodzinnej.

To właśnie fundator przekazuje fundacji majątek początkowy, który musi mieć wartość, co najmniej 100 000,00 zł. Beneficjentami fundacji rodzinnej zazwyczaj są członkowie rodziny fundatora, oraz sam fundator. Fundacja działa na ich korzyść, umożliwiając im korzystanie z dochodów, a także innych korzyści płynących z zarządzanego majątku.

Fundację rodzinną można założyć na dwa sposoby.

Pierwszym z nich jest „klasyczny” akt założycielski, który tworzy fundację w momencie jego sporządzenia.

Drugim zaś sposobem jest założenie fundacji w drodze rozporządzenia testamentowego. W tym wypadku fundacja powstaje po śmierci fundatora, w chwili ogłoszenia testamentu. Testament taki musisz sporządzić w formie aktu notarialnego.

Podstawowe cele fundacji.

Sukcesja majątku.

Pierwszym z głównych celów fundacji rodzinnej jest ułatwienie sukcesji majątku. Eliminuje ona konieczność przechodzenia przez skomplikowane procedury spadkowe, co znacznie upraszcza proces dziedziczenia. Po śmierci fundatora, fundacja może kontynuować swoją działalność przez wiele pokoleń, zapewniając beneficjentom stałe świadczenia i możliwość zarządzania majątkiem zgodnie ze statutem fundacji.

Ochrona majątku przed wierzycielami.

Kolejnym celem fundacji jest ochronamajątku przed roszczeniami wierzycieli fundatora i beneficjentów. Majątek przekazany do fundacji nie może być egzekwowany na poczet długów fundatora, co pozwala na jego bezpieczne pomnażanie. Wyjątkiem są zobowiązania alimentacyjne fundatora oraz zobowiązania powstałe przed założeniem fundacji, za które fundacja odpowiada do wysokości wniesionego majątku.

Pomnażanie zgromadzonego majątku.

Wreszcie zaś fundacja rodzinna ma możliwość efektywnego pomnażania majątku poprzez reinwestowanie uzyskanych dochodów. Dochody te mogą pochodzić z różnych źródeł, takich jak dywidendy, sprzedaż udziałów czy działalność gospodarcza. Nie podlegają one opodatkowaniu do momentu wypłaty świadczeń beneficjentom. Dzięki temu zwiększa się ilość środków przeznaczonych na dalsze inwestycje, zaś beneficjenci mogą korzystać z funduszy w formie świadczeń.

Działalność gospodarcza fundacji oraz korzyści podatkowe.

Działalność gospodarcza fundacji rodzinnej jest jednak ograniczona do określonego w ustawie zakresu. Fundacja może m.in. zbywać mienie, wynajmować nieruchomości, uczestniczyć w spółkach handlowych, obracać papierami wartościowymi, udzielać pożyczek czy prowadzić gospodarstwo rolne.

Przekroczenie działalności ustawowej skutkuje sankcyjną stawką 25% podatku CIT.

Fundacja rodzinna oferuje również liczne korzyści podatkowe. Wniesienie majątku do fundacji jest neutralne podatkowo. Sama fundacja jest zwolniona z podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) do momentu wypłaty świadczeń. Podatek CIT wynosi 15% i odprowadza się go dopiero w momencie wypłaty świadczeń. Beneficjenci, stanowiący najbliższą rodzinę fundatora, są zwolnieni z podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT), składki zdrowotnej oraz daniny solidarnościowej.

Fundacje rodzinne wciąż stanowią w Polsce nowość. Oferują jednakżę bardzo szerokie możliwości efektywnego zarządzania i ochrony majątku rodzinnego. Warto zatem zrozumieć ich potencjał oraz rozważyć korzyści płynące z ich założenia.

The post Fundacja rodzinna. appeared first on Adwokat Czwakiel - porady prawne Wałbrzych.

Testament.

Takim właśnie rozporządzeniem jest testament. Testament zwykle kojarzy się z powołaniem określonej osoby lub osób do całości lub części spadku. Jest to skojarzenie ze wszech miar słuszne. Najczęściej sporządzanym testamentem, jest bowiem testament ogólny, wskazujący spadkobierców, jednak bez określania konkretnych składników majątkowych, które miałyby im przypadać.

Rzadziej spotykanym rozporządzeniem testamentowym jest tzw. zapis windykacyjny. Instytucja ta, została wprowadzona do polskich przepisów w 2011 roku, i zapewne z tego powodu nie zyskała jeszcze popularności. Ustawowym wymogiem ważności zapisu windykacyjnego jest jego dokonanie wyłącznie w testamencie sporządzonym w formie aktu notarialnego.

Na czym jednak ów zapis polega?

Spadkodawca może postanowić, że z chwilą jego śmierci, oznaczona osoba nabywa własność określonego przedmiotu. Z tej przyczyny, zapis windykacyjny zdaje się być najskuteczniejszym sposobem na szybkie przekazanie spadkobiercy poszczególnych składników majątku, w razie śmierci spadkodawcy. Zapisobierca windykacyjny nabywa tytuł prawny do wskazanego przedmiotu zapisu z mocy prawa, w tej właśnie chwili.

Co może być przedmiotem zapisu windykacyjnego?

Katalog przedmiotów, które można przekazać poprzez zapis windykacyjny jest jednak katalogiem zamkniętym. Oznacza to, że tylko przedmiotami i prawami, wyraźnie wskazanymi w przepisie można w ten sposób rozporządzić. Do przedmiotów tych należą:
1) rzeczy oznaczone co do tożsamości (np. konkretnie wskazane mieszkanie, czy samochód);
2) zbywalne prawa majątkowe;
3) przedsiębiorstwo lub gospodarstwo rolne;
4) ustanowienie na rzecz zapisobiorcy użytkowania lub służebności;
5) ogół praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej.

Pewnym ograniczeniem tej instytucji jest niemożność uczynienia zapisu windykacyjnego z zastrzeżeniem warunku lub terminu. Takie zastrzeżenia, nawet, jeżeli znajdą się w testamencie, uważa się za nieważne, a w pewnych okolicznościach mogą skutkować nawet nieważnością całego zapisu.

Co się dzieje z zapisem windykacyjnym, jeżeli przedmiot zapisu, nie należy do spadkodawcy w chwili jego śmierci?

Zapis jest nieskuteczny także wtedy, gdy jego przedmiot w chwili otwarcia spadku nie należy już do spadkodawcy lub był on zobowiązany do jego zbycia. Jeżeli przedmiotem zapisu jest ustanowienie dla zapisobiercy użytkowania lub służebności, zapis jest bezskuteczny, gdy w chwili otwarcia spadku przedmiot majątkowy, który miał być obciążony użytkowaniem lub służebnością nie należy do spadku albo spadkodawca był zobowiązany do jego zbycia.

The post Zapis windykacyjny, co to takiego? appeared first on Adwokat Czwakiel - porady prawne Wałbrzych.

Zawężenie kręgu spadkobierców ustawowych.

Poszczególne kręgi spadkobierców ustawowych do 15 listopada 2023 r. można w skrócie określić następująco:

1) małżonek oraz dzieci i dalsi zstępni spadkodawcy;
2) małżonek oraz rodzice, rodzeństwo i zstępni rodzeństwa spadkodawcy;
3) dziadkowie spadkodawcy i ich zstępni;
4) dzieci małżonka spadkodawcy (pasierbowie);
5) gmina ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy albo Skarb Państwa.

Od 15 listopada skróceniu ulega trzeci krąg spadkobierców, poprzez ograniczenie kręgu zstępnych po dziadkach, wyłącznie do ich dzieci i wnuków. Dalsi zstępni nie będą już brani pod uwagę.

Łatwiej odrzucić spadek w imieniu małoletniego dziecka.

Obecnie obowiązujące przepisy wymagają, aby rodzice, którzy chcą odrzucić spadek za małoletnie dziecko, w pierwszej kolejności powinni uzyskać zgodę na tą czynność sądu rodzinnego. Wniosek powinien być odpowiednio umotywowany. Dopiero po uzyskaniu zgody sądu, należy niezwłocznie złożyć w imieniu małoletniego oświadczenie o odrzuceniu spadku, przed notariuszem lub przed sądem. Od 15 listopada 2023 r. zgoda sądu nie będzie potrzebna, jeżeli małoletni będzie powołany do dziedziczenia w wyniku wcześniejszego odrzucenia spadku przez jego rodzica. Warunkiem tego jest zgodne działanie rodziców. Mogą oni działać wspólnie, lub osobno, gdy jeden rodzic ale za zgodą drugiego, składa stosowne oświadczenie. Co istotne decyzję mogą podejmować tylko rodzice, którym w tym zakresie tj. w zakresie decydowania o sprawach spadkowych dziecka, przysługuje władza rodzicielska. Oświadczenie o odrzuceniu spadku, podobnie jak dotychczas będzie można złożyć przed notariuszem lub przed sądem.

Na nowych zasadach, począwszy od 15 listopada 2023 r. będzie można załatwić wszystkie sprawy, w których termin na złożenie oświadczenia jeszcze nie upłynął.

Rozszerzenie przesłanek niegodności dziedziczenia.

Niegodność dziedziczenia, to możliwość prawna (instytucja), której zastosowanie wyłącza od dziedziczenia określoną osobę. Osoba ta może być spadkobiercą, zapisobiercą lub uzyskiwać inną korzyść ze spadku. Zdarza się, że taka osoba postępuje w sposób na tyle naganny, że względy etyczno-moralne uzasadniają wykluczenie jej od dziedziczenia. Do czynów niegodziwych stanowiących podstawę stwierdzenia niegodności dziedziczenia należą czyny skierowane przeciwko spadkodawcy lub jego bliskim. Niegodziwe są również czyny naruszające swobodę rozrządzania majątkiem na wypadek śmierci lub wymierzone przeciwko dokonanym już rozrządzeniom.

Od 15 listopada do przesłanek uznania za niegodnego dziedziczenia dojdą dwie nowe, o charakterze alimentacyjnym. Pierwsza to uporczywe uchylanie się przez spadkobiercę wobec spadkodawcy od wykonywania obowiązku alimentacyjnego. Musi on być co do wysokości orzeczeniem sądowym, ugodą zawartą przed sądem albo innym organem albo inną umową. Druga obejmuje uporczywe uchylanie się od wykonywania obowiązku pieczy nad spadkodawcą. W szczególności wynikającego z:

a) władzy rodzicielskiej, opieki, sprawowania funkcji rodzica zastępczego,
b) małżeńskiego obowiązku wzajemnej pomocy albo
c) obowiązku wzajemnego szacunku i wspierania się rodzica i dziecka.

The post Od 15 listopada ważne zmiany w prawie spadkowym. appeared first on Adwokat Czwakiel - porady prawne Wałbrzych.

Z punktu widzenia wierzycieli udzielanie takich informacji, potencjalnym spadkobiercom, jest sprzeczne z ich interesem. Jeżeli spadkobierca spadek już przyjął to wierzyciel ma możliwość dochodzenia od niego długu, który wszedł do spadku. Wcześniejsza wiedza o długach, może spowodować, że spadkobierca odrzuci spadek, co utrudnić może wyegzekwowanie wierzytelności wierzycielowi.

Zdarza się również, że spadkobiercy wiedzą, że spadkodawca dysponował majątkiem np. działkami rolnymi, ale nie wiedzą gdzie są one położone. Spadkobiercom może więc zależeć nie tylko na ustaleniu wysokości długów, ale również pozostawionego przez spadkodawcę majątku. I właśnie ustaleniu faktycznego składu spadku, zarówno aktywów, jak i pasywów, służy instytucja spisu inwentarza.

Kto dokonuje spisu inwentarza?

Aktualnie takiego spisu dokonuje komornik. Wniosek w tej sprawie może do niego złożyć osoba, która uprawdopodobni, że jest
1) spadkobiercą,
2) zapisobiercą,
3) wykonawcą testamentu,
4) uprawniona do zachowku, lub
5) jest wierzycielem spadkodawcy.

Jak ustala się skład i wartość majątku spadkowego?

Komornik dokonuje szeregu czynności w celu ustalenia stanu spadku. Kieruje zapytania do banków, do urzędów skarbowych, do starostw powiatowych, ZUS itd. Po uzyskaniu wszystkich potrzebnych mu informacji, komornik sporządza właściwy spis inwentarza. W spisie ujawnia wszystkie ustalone przez niego aktywa, wraz ze wskazaniem ich wartości i pasywa (długi), wraz ze wskazaniem ich wysokości.

Czasami do dokonania wyceny majątku pozostawionego przez spadkodawcę komornik musi powoływać biegłych rzeczoznawców. Dzieje się tak zawsze w przypadku nieruchomości oraz bardzo często w przypadku ruchomości, które ciężko oszacować np. zegarki, obrazy.

Warto wiedzieć, że wysokość długów oraz wartość przedmiotów wchodzących do spadku ustala się  według ich stanu i cen z chwili otwarcia spadku.

Ujawnienie majątku nieobjetego spisem inwentarza.

Po sporządzeniu spisu inwentarza, komornik przesyła akta sprawy do sądu. Jeżeli w przyszłości okaże się, że odnajdzie się przedmiot należący do spadku lub ujawni się dług spadkowy, który nie był ujęty w spisie inwentarza to sąd wyda postanowienie o sporządzeniu uzupełniającego spisu inwentarza.

Spis inwentarza jest bardzo przydatny spadkobiercom, którzy dziedziczą spadek z dobrodziejstwem inwentarza. W takim wypadku spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe wyłącznie do wartości ustalonego w spisie inwentarza stanu czynnego spadku, czyli wchodzących w skład spadku aktywów.

The post Spis inwentarza. appeared first on Adwokat Czwakiel - porady prawne Wałbrzych.

Ubezpieczenie na życie.

Ubezpieczenie na życie jest jedną z instytucji należących do kategorii praw, które z chwilą śmierci ubezpieczonego przechodzą na oznaczone osoby.

Osoba ubezpieczająca, w tym wypadku spadkodawca, może wskazać jedną lub więcej osób uprawnionych do otrzymania sumy ubezpieczenia w razie śmierci. Jest to więc dobrze znana polisa na życie.

Warto wiedzieć, że ubezpieczający może każde z tych zastrzeżeń zmienić lub odwołać w każdym czasie. Jest tu pewne podobieństwo do możliwości sporządzania i odwoływania testamentów. Ubezpieczający nie musi również swojej decyzji w żaden sposób uzasadniać.

W przypadku wskazania kilku osób uprawnionych, ubezpieczający może oznaczyć wysokość udziału przypadającego każdej z nich. Jeżeli wysokość udziału każdej z uposażonych, do sumy ubezpieczenia, osób nie zostanie określona, przyjmuje się, że ich udziały są równe.

Suma ubezpieczenia to kwota odpowiadająca wysokości wypłacanego świadczenia z umowy ubezpieczenia na życie. Często zdarza się, że o swoim uposażeniu, osoby uprawnione nie dowiadują się za życia spadkodawcy. Do uposażenia nie jest bowiem wymagana ich zgoda. Liczy się wyłącznie wola ubezpieczającego.

Czy suma ubezpieczenia na życie wchodzi do spadku?

Odpowiedź jest raczej prosta. Prawo do wypłaty sumy ubezpieczenia tzw. roszczenie o zapłatę, nigdy nie należało do spadkodawcy. Roszczenie o zapłatę przysługuje, wobec zakładu ubezpieczeń, osobie uposażonej.

Skoro prawo to nie należało do spadkodawcy, to nie może wchodzić w skład spadku. Z tego też powodu pieniędzy z polisy na życie nie bierze się pod uwagę przy ustalaniu masy spadkowej, nie rozlicza się dzieląc spadek, ani nie bierze pod uwagę przy ustalaniu wysokości należnego zachowku.

The post Czy kwota otrzymana z ubezpieczenia na życie wchodzi do spadku? appeared first on Adwokat Czwakiel - porady prawne Wałbrzych.

Dyspozycja na wypadek śmierci.

Dyspozycja na wypadek śmierci to wciąż rzadko praktykowana instytucja, która należy do kategorii świadczeń, których nie wlicza się w spadek. Dyspozycję wkładem na wypadek śmierci, może ustanowić posiadacz każdego rodzaju indywidualnego rachunku bankowego.

Nie ma przy tym znaczenia, jaki bank prowadzi rachunki dysponenta. Nie ma również żadnego znaczenia czy jest to rachunek oszczędnościowo-rozliczeniowy, konto oszczędnościowe, czy lokata oszczędnościowa.

Dyspozycją można objąć jeden, wszystkie lub wybrane rachunki czy lokaty. Wybór należy do ich właściciela.

Na czym polega owa dyspozycja?

Właściciel rachunku może zdecydować, że w razie jego śmierci, wskazana osoba lub osoby otrzymają określoną kwotę pieniędzy, z należących do właściciela rachunków. Oprócz wskazania określonej kwoty pieniędzy możliwe jest także wskazanie wartości procentowej, zgromadzonej kwoty, jaka przypadnie wybranej osobie. Wskazana w dyspozycji nominalna kwota pieniędzy lub jej procentowy odpowiednik, nie wchodzą w skład spadku po zmarłym posiadaczu rachunku.

Osoba wskazana w dyspozycji może pobrać określoną kwotę z banku w zasadzie natychmiast. Nie musi czekać na zakończenie, czasem długo trwającego, postępowania sądowego o stwierdzenie nabycia spadku.

Ograniczenia w dyspozycji na wypadek śmierci.

Istnieją jednak ograniczenia w ustanowieniu dyspozycji wkładem na wypadek śmierci. Osobami uprawnionymi mogą być wyłącznie:

1) małżonek posiadacza rachunku,
2) jego wstępni (rodzice, dziadkowie),
3) zstępni (dzieci, wnuki) lub
4) rodzeństwo.

Drugie ograniczenie dotyczy wysokości łącznej kwoty wszystkich wypłat z tytułu dyspozycji. Nie może być ona wyższa niż równowartość dwudziestokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku, ogłaszanego przez Prezesa GUS za ostatni miesiąc przed śmiercią posiadacza rachunku. W drugim kwartale 2021 r. była to kwota 5.774,13 zł czyli maksymalna kwota skutecznej dyspozycji wynosiła 115.482,60 zł. Ponieważ z roku na rok przeciętne miesięczne wynagrodzenie rośnie, rośnie również możliwa do wypłaty, w tym trybie, kwota.

Czy kwota otrzymana z ubezpieczenia na życie wchodzi w skład spadku?

The post Dyspozycja na wypadek śmierci. appeared first on Adwokat Czwakiel - porady prawne Wałbrzych.

Kolejność tzw. kręgu spadkobierców ustawowych, określają przepisy Kodeksu cywilnego. Mają one zastosowanie, jeżeli spadkodawca nie pozostawi testamentu, lub jeżeli pozostawiony przez spadkodawcę testament z jakichkolwiek powodów, okaże się nieważny. Warto wspomnieć również, że spadkobierca powołany w dalszej kolejności dziedziczy dopiero wtedy, gdy brak jest osoby powołanej przed nim. Przyczyn takich może być kilka np. osoba nie dożyła otwarcia spadku lub spadek odrzuciła.

Poszczególne kręgi spadkobierców przedstawiają się następująco:
1) małżonek oraz dzieci i dalsi zstępni spadkodawcy;
2) małżonek oraz rodzice, rodzeństwo i zstępni rodzeństwa spadkodawcy;
3) dziadkowie spadkodawcy i ich zstępni;
4) dzieci małżonka spadkodawcy (pasierbowie);
5) gmina ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy albo Skarb Państwa.

Pierwsza grupa spadkobierców ustawowych.

W pierwszej kolejności spadek z ustawy dziedziczą dzieci oraz małżonek spadkodawcy. Jeżeli dziecko spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku, to udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada jego dalszym zstępnym (wnukom, prawnukom itd.) w częściach równych.

W przypadku dzieci, nie ma żadnego znaczenia czy pochodzą one z aktualnie trwającego związku małżeńskiego czy też są dziećmi z poprzednich związków małżeńskich lub poza małżeńskimi. Dziedziczyły w pierwszej kolejności będą również dzieci poczęte w chwili śmierci spadkodawcy, ale jeszcze nienarodzone, o ile urodzą się żywe.

Druga grupa spadkobierców ustawowych, dochodzi do dziedziczenia w przypadku braku zstępnych spadkodawcy.

W tej grupie powołani do spadku są małżonek i rodzice spadkodawcy. Jeżeli jednak jedno z rodziców spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku, jego udział spadkowy przypada rodzeństwu spadkodawcy w częściach równych. Gdy któreś z rodzeństwa spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku, to udział ten przypada jego zstępnym (dzieciom, wnukom itd.).

Ważne jest również to, że po zmarłym dziecku dziedziczą także rodzice, którzy zostali pozbawieni władzy rodzicielskiej. Gdyby zaś żadne z rodziców nie dożyło otwarcia spadku, do całości spadku powołane jest rodzeństwo spadkodawcy, w częściach równych.

W przypadku braku zstępnych, rodziców, rodzeństwa i zstępnych rodzeństwa spadkodawcy, jedynym spadkobiercą staje się małżonek spadkodawcy.

Trzecia grupa spadkobierców ustawowych.

W braku osób najbliżej spokrewnionych i spowinowaconych ze spadkodawcą, o których mowa jest wyżej, dziedziczą jego dziadkowie. Pojęcie „dziadków” spadkodawcy określa dziadka i babcię zarówno ze strony ojca, jak i ze strony matki.

W przypadku, gdy któreś z dziadków nie dożyło otwarcia spadku, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada jego zstępnym.

Do czwartej grupy spadkobierców ustawowych należą pasierbowie.

Pasierbem spadkodawcy jest zarówno dziecko naturalne, jak i przysposobione przez jego małżonka. Jeżeli pasierb nie dożyje otwarcia spadku, jego udział nie przechodzi na jego dalszych zstępnych.

Piąta grupa spadkobierców ustawowych.

W przypadku braku małżonka i jakichkolwiek dalszych krewnych spadkodawcy powołanych do dziedziczenia z ustawy, spadkobiercą ustawowym staje się gmina ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy w Polsce. Jeżeli brak jest takiego miejsca, to ostatecznym spadkobiercą ustawowym staje się Skarb Państwa. Gmina i Skarb Państwa są jedynymi spadkobiercami, którzy spadku odrzucić nie mogą.

The post Dziedziczenie ustawowe. appeared first on Adwokat Czwakiel - porady prawne Wałbrzych.

Jak wygląda procedura związana z odrzuceniem spadku, gdy małoletni przebywa poza granicami kraju?

Odrzucenie spadku przez małoletniego mieszkającego za granicą wymaga zachowania tej samej procedury, jak gdyby dziecko mieszkało w Polsce. Konieczne jest więc uzyskania zgody sądu opiekuńczego. O tym jak wystąpić o taką zgodę przeczytasz tutaj.

Przypomnę krótko, że w pierwszej kolejności należy uzyskać zgodę sądu rodzinnego. Po jej uzyskaniu rodzice mogą, w imieniu dziecka, spadek odrzucić. Oświadczenie o odrzuceniu spadku, w imieniu małoletniego można złożyć przed notariuszem, konsulem lub przed sądem.

Czy sąd polski będzie właściwy do udzielenia zgody na odrzucenie spadku w imieniu małoletniego, mieszkajacego za granicą?

Gdy małoletni mieszka w Polsce, sprawa jest prosta – sądem właściwym jest sąd miejsca zamieszkania dziecka.

Gdy małoletni mieszka za granicą wówczas wybór sądu właściwego wymaga w pierwszej kolejności sprawdzenia, czy w sprawie będzie mógł orzekać sąd polski. Sądem właściwym do rozstrzygania spraw dziecka, co do zasady, według prawa Unii Europejskiej, jest sąd miejsca pobytu dziecka, w danym kraju Unii.

Od tej ogólnej zasady są jednak wyjątki. Sąd polski będzie miał prawo orzekać, jeżeli:

1) dziecko jest silnie związne z wybranym państwem członkowskim (w tym wypadku z Polską);
2) rodzice zaakceptowali właściwość sądu danego państwa;
3) wybór określonego sądu jest podyktowany najlepszym interesem dziecka.

Często wystarczające jest posiadanie przez małoletnie dziecko obywatelstwa polskiego oraz ustalenie, że w Polsce spadkodawca ostatnio zamieszkiwał i pozostawił tu swój majątek spadkowy.

Który sąd polski będzie właściwy w takiej sytuacji?

Sądem właściwym będzie Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego w Warszawie.

Jaki jest termin, na odrzucenie spadku w imieniu małoletniego, mieszkającego za granicą?

Termin na odrzucenie spadku w imieniu małoletniego mieszkającego za granicą jest taki sam, jak w każdym innym wypadku. Wynosi 6 miesięcy od dnia w którym spadkobierca (rodzice małoletniego dziecka) dowiedzieli się o tytule jego powołania do spadku.

Przeczytaj: przyjęcie i odrzucenie spadku w imieniu małoletniego dziecka.

The post Odrzucenie spadku w imieniu małoletniego mieszkającego za granicą. appeared first on Adwokat Czwakiel - porady prawne Wałbrzych.

Krótko przypomnę, na potrzeby dzisiejszego wpisu, że na odrzucenie spadku, mamy sześć miesięcy, od chwili powzięcia wiadomości o tym, że jesteśmy do spadku powołani. Termin ten może, lecz nie musi być liczony od otwarcia spadku. To samo dotyczy odrzucenia spadku w imieniu małoletniego dziecka.

Zasadą jest, że oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu spadku, składa się ustnie przed notariuszem lub przed sądem. Z przyjęcia takiego oświadczenia sporządzny jest protokół.

Czynności prawnej, jaką jest złożenie oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku, nie musisz jednakże dokonywać osobiście. Oświadczenie może w Twoim imieniu złożyć pełnomocnik.

Udzielenie pełnomocnictwa do złożenia oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku wymaga zachowania formy pisemnej. Bez zachowania tej formy, pełnomocnictwo jest nieważne.

Treść pełnomocnictwa.

W udzielonym pełnomocnictwie trzeba jasno i wyraźnie określić treść czynności prawnej, której dokona za nas pełnomocnik. Oznacza to, że musisz wyraźnie wskazać czy upoważniasz pełnomocnika do przyjęcia spadku (wprost czy z dobrodziejstwem inwentarza) czy też do odrzucenia spadku. Nie można upoważnić pełnomocnika ogólnie „do złożenia oświadczenia spadkowego” lub „do przyjęcia lub odrzucenia spadku”. To nie pełnomocnik decyduje o treści oświadczenia swojego mocodawcy. Zadaniem pełnomocnika jest jedynie ujawnienie jasno określonej woli mocodawcy.

Forma pełnomocnictwa.

Pełnomocnictwo musi zostać sporządzone w formie pisemnej z urzędowo poświadczonym podpisem. Oznacza to, że podpisujesz się pod treścią pełnomocnictwa w obecności uprawnionego organu, który potwierdza własnoręczność podpisu. Takim organem jest na przykład notariusz.

Poświadczenie podpisu przez organy jednostek samorządu terytorialnego jest możliwe tylko, gdy mocodawca nie może samodzielnie się podpisać. Organami tymi są wójt (burmistrz lub prezydenta miasta), starosta lub marszałek województwa.

Kto może być pełnomocnikiem?

Pełnomocnikiem mogą być członkowie najbliższej rodziny. Mogą to być dzieci, małżonek, rodzice, rodzeństwo. Oprócz tych osób pełnomocnikiem do przyjęcia lub odrzucenia spadku można ustanowić również adwokata.

Treść oświadczenia woli.

Składane oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu spadku powinno zawierać następujące elementy:

1) imię i nazwisko spadkodawcy,
2) data i miejsce jego śmierci,
3) miejsce jego ostatniego zamieszkania,
4) tytuł powołania do spadku (z ustawy czy na podstawie testamentu),
5) treść złożonego oświadczenia,
6) wymienienie wszelkich wiadomych składającemu oświadczenie osób należących do kręgu spadkobierców ustawowych,
7) wskazanie wszelkich testamentów, nawet gdy uważamy je za nieważne,

Pełnomocnictwo powinno obejmować wskazane treści.

The post Przyjęcie i odrzucenie spadku przez pełnomocnika. appeared first on Adwokat Czwakiel - porady prawne Wałbrzych.